మిస్సెస్ అగస్త్య - 1

( ఈ కథలో పాత్రలు, సన్నివేశాలు, ప్రదేశాలు కేవలం కల్పితం )



    మా బాస్ అంటే చచ్చేంత భయం నాకు. చూడడానికి మోడరన్ ప్రవరాఖ్యుడిలా ఉంటాడు. నేను ఆఫీసులో జాయిన్ అయి మూడు నెలలు అవుతోంది. మరో రెండు సంవత్సరాల కోసం అగ్రిమెంట్ కూడా రెడీగా ఉంది. చచ్చినా ఆఫీస్ మారడం అస్సలు కుదరదు. అందుకే చచ్చినట్టు ఇక్కడే ఉద్యోగం చేస్తున్నాను.  

ఇప్పటికే టైం నైన్ థర్టీ అయింది. నా షిఫ్ట్ నైన్ టూ సిక్స్.  నేను ఉదయం ఎంత లేటుగా వెళ్తే ఈవినింగ్ అంత లేటుగా పంపిస్తాడు. నాకైతే చంపేయాలి అనేంత కోపం వస్తుంది ఆ టైంలో.  కానీ నేను ఏం చేయలేను కాబట్టి మనసులో నాలుగు తిట్టుకొని మౌనంగా ఉంటాను. నాకే ఇంత బంపర్ ఆఫర్ ఎందుకో నాకైతే అర్థం కాదు.

"భయ్యా! ఇప్పటికే అరగంట ఆలస్యమైంది త్వరగా పోనివ్వు!" అని క్యాబ్ డ్రైవర్ ని బ్రతిమాలుకుంటున్నాను.

నా స్కూటీ రిపేర్ వచ్చింది. ఇంకేం చేయలేక క్యాబ్ లో వెళ్తున్నాను.

"వెళ్తున్నాం! అమ్మా! " విసుగ్గా అన్నాడు క్యాబ్ డ్రైవర్.

ఎందుకంటే అప్పటికే ' త్వరగా వెళ్ళు భయ్యా వెళ్ళు భయ్యా ' అని బోలెడు సార్లు విసిగించాను.

మరో పది నిమిషాల్లో ఆఫీసు ముందు క్యాబ్ ఆగింది. క్యాబ్ దిగడం ఆలస్యం పరుగు లాంటి నడుకతో ఆఫీసులోకి  అడుగు పెట్టాను.

ప్రిన్సిపాల్ వస్తే  స్కూల్ ఎంత సైలెంట్ గా ఉంటుందో అంత సైలెంట్ గా ఉంది మా ఆఫీస్. నా అడుగుల శబ్దం క్లియర్ గా వినిపిస్తోంది. అందరూ నా వైపు ఒకసారి చూసి  పని చూసుకో సాగారు.

వాళ్ల చూపులు జాలిగా ఉన్నాయి నా మీద. మా బాస్ చేతిలో నాకు మూడింది అని అర్థమైపోయింది.

నుదిటిన చెమట పడుతుంటే కర్చీఫ్తో తుడుచుకుని...  హ్యాండ్ బ్యాగ్ నా డస్క్ మీద పెట్టి..  నేను కూర్చోబోయే అంతలోపు...

" శ్రీధా! మేడం మిమ్మల్ని  సార్ పిలుస్తున్నారు " అని చెప్పాడు ప్యూన్ అంకుల్.

" సార్ అంటే మేనేజర్ గారా? " అని అడిగాను  నేను.

" కాదు మేడం ఎండి గారు పిలుస్తున్నారు " అని ప్యూన్ అంకుల్ చెప్పగానే నా ఫ్యుస్లు ఎగిరిపోయాయి.

మా ఎండి పేరు వినగానే   బుజ్జి కుక్క పిల్లలా ముడుచుకుపోయాను.

ప్యూన్ అంకుల్ వెళ్ళిపోయారు.

' దేవుడా! ఈ మనిషికి నేనంటే ఎందుకు అంత కోపం?' అని దేవుణ్ణి ప్రశ్నించాలి అనుకుని ఆగిపోయాను.

ఈ మనిషి ఎవరికీ అర్థం కాడు. పాపం ఆ దేవుడికి ఇంకేం అర్థం అవుతాడు?

" శ్రీ! ఎండి గారు పిలుస్తున్నారు అంట వెళ్ళు వెళ్ళు " అని మా ఆఫీస్ మేట్  అలియాస్ ఫ్రెండ్ విన్నీ చెప్పింది.

తన పేరు వినీల. ఫ్రెండ్స్ విన్నీ అనే పిలవాలి  అనే రూల్ కూడా పెట్టింది. అందుకే దాని పేరు విన్నీ అనే గుర్తుంటుంది నాకు.

మెల్లిగా లేచి టాప్ ఫ్లోర్ లో ఉన్న మా యండి గారి కేబిన్ కి వెళ్ళాను. ఆ క్యాబిన్ మొత్తం ఆయనదే.  చీమ చటుక్కుమన్న వినిపించే అంత సైలెంట్ గా ఉంది.

మా ఎండి  గారి కాబిన్ ముందుకు వెళ్ళగానే...   నా గుండె వేగం పెరిగిపోతుంటే... దాన్ని అదుపు చేయలేక అల్లాడిపోయాను.

ఆయన్ని ఎండి గారు ఎండి గారు అని ఎందుకు సంబోధిస్తున్నానో తెలుసా? నేను మనసులో కూడా అగౌరవంగా పిలిచాను అని తెలిసింది అంటే చచ్చానే.

" మే ఐ కమింగ్ సర్? " అని తలుపు కొట్టి అడిగాను.

" కమ్ ఇన్ " పరమ గంభీరంగా ఉంది తన గొంతు.

మెల్లిగా అడుగులు అడుగు వేసుకుంటూ లోపలికి వెళ్ళాను.

నేను వెళ్ళగానే నా వైపు చంపేసేలా చూశాడు. నేను వెంటనే తల దించుకున్నాను.

వెంటనే ఒక ఫైల్ వచ్చి నా ముందు పడింది. తలెత్తి చూసాను.

" నీకు ఎన్నిసార్లు చెప్పినా బుద్ధి రాదా? వర్క్ చేసేటప్పుడు ఏ లోకంలో ఉంటావు? అన్ని మిస్టేక్స్  ఉన్నాయి. వెళ్ళు వెళ్లి కరెక్ట్ చేసుకుని తీసుకురా! " అని ఆ రూమ్ దద్దరిల్లేరా అరిచాడు.

నాకే తెలియకుండా ఉలిక్కి పడ్డాను. చాలా కోపం వచ్చేస్తోంది నాకు. మిస్టేక్స్ ఉంటే ఇంత దారుణంగా ఎవరూ తిట్టరు.

వెంటనే ఆ ఫైల్ చేతిలోకి తీసుకుని... చక చక అక్కడే చెక్ చేశాను.


  అందులో ఒక్క మిస్టేక్ కూడా లేదు. మిస్టేక్ లేదు అని చెప్పినా తన ఇగో హర్ట్ అయ్యి... ఏదో ఒక కారణం వెతుకి మరి   నన్నే తిడతాడు.  అసలు ఆఫీస్కి లేటుగా వచ్చాను... తనతో పెట్టుకోవడం కంటే సైలెంట్ గా బయటికి వెళ్లిపోవడం బెటర్ అని...  నా అంతరాత్మ పోరు పెడుతుంటే... ఆ ఫైల్ తీసుకుని మౌనంగా బయటికి వచ్చాను.

అప్పుడు ప్రశాంతంగా ఊపిరి తీసుకుని... నా డెస్క్ దగ్గర కూర్చున్నాను. ఆ రోజు వర్క్ ఏంటో చూసుకుని   పనిలో పడిపోయాను.

ఒంటి గంటల సమయంలో... ఆ ఫైల్ ఓపెన్ చేసి చూశాను. మిస్టేక్స్ కరెక్షన్ చేసినట్టు ఆయన గారికి చెప్పాలి  కదా! పొరపాటున ఇంకేవైనా మిస్టేక్స్ ఉంటే నన్ను చంపి పూడుస్తాడు. అందుకే మరొక్కసారి చెక్ చేశాను. క్లయింట్స్ కి పంపించడానికి ఫైల్ అప్రూవ్ చేసినట్టు  సైన్ ఉంది.

' అగస్త్య చక్రవర్తి ' అని అందంగా అతని సంతకం ఉంది.

నాకైతే పిచ్చి లేచింది. కావాలని నా మీద అరుస్తున్నాడని క్లియర్ గా అర్థమైపోయింది.

ఆ ఫైల్ తీసుకొని మా బాస్ ముఖాన కొట్టాలి  అనేంత కోపం వస్తుంటే బలవంతంగా ఆపుకుని... సీట్లో వెనక్కి వాలి కళ్ళు మూసుకున్నాను.

మరో అరగంట తర్వాత  " శ్రీ! లంచ్ చేయవా? " అంటూ వినీల నిద్ర లేపింది.

బాబోయ్ నాకే తెలియకుండా నిద్రపోయాను మా బాస్ చూస్తే చంపేసేవాడు.

అలవాటు ప్రకారం నా బ్యాగ్ లో బాక్స్ వెతికాను. ఖాళీ బ్యాగ్ దర్శనం ఇచ్చింది. నేను హడావుడిలో బాక్స్ పెట్టుకోలేదు అనే విషయం గుర్తొచ్చింది.

నాకేమో క్యాంటీన్ ఫుడ్ అస్సలు నచ్చదు. చాలా రుచిగా ఉంటుంది కానీ నేను బయట ఫుడ్ తినను.

నిజం చెప్పాలంటే బయట ఫుడ్ తిని డబ్బులు ఖర్చు చేసుకోవడం నాకు ఇష్టం లేదు. నాకు అంత ముఖ్యం డబ్బులు అంటే.


ఈ పూటకి మంచినీళ్లతో సరిపెట్టుకుందామని అనుకుని... డెస్క్ మీద తల పెట్టుకుని   అలాగే కూర్చున్నాను.


కాసేపటికి షూ అడుగులు  అనిపిస్తుంటే... తలతిప్పి పక్కకు చూసిన నాకు... మోడరన్ ప్రవరాఖ్యుడులా...  నవమన్మధుడిలా  పాకెట్లో హ్యాండ్ పెట్టుకుని.. మరో చేత్తో బ్రీఫ్ కేస్ పట్టుకొని... ఒక రేంజ్ స్టైల్ మెయింటైన్ చేస్తూ నడుచుకుంటూ  వస్తూ కనిపించాడు మా బాస్ అగస్త్య చక్రవర్తి.

అప్రయత్నంగా లేచి నిలబడ్డాను.

ఆఫీస్ అంతా ఒకసారి చూసి నా వైపు అలాగే చూశాడు.

వెంటనే తల దించుకుని నిలబడ్డాను.

" కమ్ విత్ మీ " అని ముందుకు నడుచుకుంటూ వెళ్ళిపోయాడు.

తను అన్న మాటలకి   బిగుసుకు పోయాను. ఇప్పుడు ఆయన గారు ఎందుకు రమ్మనట్టో నాకు అర్థం కాలేదు

వెళ్తూ వెళ్తూ  వెనక్కి తిరిగి నా వైపు ఒక చూపు చూశాడు.

గబగబా బయటికి వచ్చాను.


***

ఎలా ఉందో మీ అభిప్రాయాలు తెలపండి. డైలీ సిరీస్ ఇచ్చుకుందాం!!

కథ కొనసాగుతోంది....