కంటికి కనిపించని కత్తులు

శరీరాన్ని గాయపరిచే కత్తులు కనిపిస్తాయి... వాటి గాట్లు కనిపిస్తాయి... వాటి నొప్పి కూడా ఒకరోజు తగ్గిపోతుంది... కానీ... మనసును చీల్చే కొన్ని కత్తులు ఉంటాయి... అవి కంటికి కనిపించవు... చేతికి తగలవు... రక్తం కార్చవు... అయినా... మనిషిని లోపల నుంచి నెమ్మదిగా చంపేస్తాయి... ఒకప్పుడు... నమ్మకం అనే చెట్టు నీడలో ఎంతో ప్రశాంతంగా కూర్చున్న నా మనసు... ఈ రోజు... ఒంటరితనం అనే ఎడారిలో నీటి చుక్క కోసం వెతుకుతున్న ప్రయాణికుడిలా మారిపోయింది... కారణం... శత్రువులు కాదు... పరిచయం లేని వాళ్లు కాదు... ఎంతో ప్రేమించిన వాళ్లు... ఎంతో నమ్మిన వాళ్లు... "మనవాళ్లు" అనుకున్న వాళ్లే... వాళ్లు విసిరిన మాటలే... ఆ మాటలు వినిపించినప్పుడు అవి కేవలం అక్షరాలుగా అనిపించాయి... కానీ... కాలం గడిచేకొద్దీ అర్థమైంది... అవి అక్షరాలు కావు... కంటికి కనిపించని కత్తులు అని... ఒక కత్తి... నువ్వు పనికిరావు అని చెప్పింది... మరో కత్తి... నీ వల్ల ఏమీ కాదు అని నవ్వింది... ఇంకో కత్తి... నిన్ను నమ్మడం నా తప్పు అని వెళ్లిపోయింది... అలా... ప్రతి మాట ఒక గాయం అయ్యింది... ప్రతి గాయం ఒక జ్ఞాపకం అయ్యింది... ప్రతి జ్ఞాపకం ఒక నిశ్శబ్ద కన్నీటిగా మారింది... బయటకు చూస్తే నేను నవ్వుతున్నాను... కానీ... నా నవ్వు వెనకాల ఎన్ని యుద్ధాలు జరుగుతున్నాయో ఎవరికీ తెలియదు... నా కళ్లలో కనిపించే వెలుగు వెనకాల ఎంత చీకటి దాగి ఉందో ఎవరికీ అర్థం కాదు... ఎందుకంటే... మనసు ఏడ్చిన శబ్దం ఈ ప్రపంచానికి వినిపించదు... రాత్రి అందరూ నిద్రపోయాక... జ్ఞాపకాలు మాత్రం మేల్కొంటాయి... గుండె మూలల్లో దాచుకున్న బాధలను మళ్లీ బయటకు తీసుకొస్తాయి... అప్పుడు... కన్నీళ్లు కూడా అడుగుతాయి... ఇంకెంత భరిస్తావు... అని... కానీ... నా దగ్గర సమాధానం ఉండదు... ఎందుకంటే... కొన్ని గాయాలకు మందు ఉండదు... కొన్ని బాధలకు కారణం ఉండదు... కొన్ని కన్నీళ్లకు శబ్దం ఉండదు... ఉంటాయి మాత్రం... కంటికి కనిపించని కత్తులు... అవి ప్రతిరోజూ గుచ్చుతూనే ఉంటాయి... అయినా... నేను బ్రతుకుతున్నాను... ఎందుకంటే... నన్ను గాయపరిచిన వాళ్ల కంటే నన్ను నిలబెట్టిన ఆశ పెద్దది... నన్ను విరిచేసిన బాధల కంటే నన్ను ముందుకు నడిపించే ధైర్యం గొప్పది... ఒకరోజు... ఈ గాయాలన్నీ కథలవుతాయి... ఈ కన్నీళ్లన్నీ జ్ఞాపకాలవుతాయి... ఈ బాధలన్నీ బలంగా మారతాయి... ఆ రోజు... నన్ను గాయపరిచిన కత్తులను కాదు... ఆ కత్తులను తట్టుకుని నిలబడ్డ నా హృదయాన్ని చూసి నేనే గర్వపడతాను... ఎందుకంటే... శరీరాన్ని గాయపరిచే కత్తులు మనిషిని చంపగలవు... కానీ మనసును గాయపరిచే కత్తులను తట్టుకుని నిలబడినవాళ్లు... జీవితాన్ని గెలుస్తారు.... మీరు చక్కగా రాశారు క్లారిటీ గా వర్ణించారు బాగుంది కత్తులు గుచ్చుకున్నాయా అంటే జీవితంలో కన్నీళ్లు బాధలు అన్ని మామూలే ఏం జరిగినా ముఖం మీద నవ్వు ఉండాలి ఎన్ని కష్టాలు వచ్చినా మన నవ్వు ని మనం వదులుకోకూడదు చిరునవ్వుతో ఎదుర్కోవాలి ఏదైనా అండ్ ఆ మీరు రాసిన దానికి నేను కూడా ఒకటి రాశాను అండి అండ్ ఏమైనా మిస్టేక్ ఉంటే క్షమించండి ఇది నా ఒపీనియన్ కౌశిక్ గారు.....

కౌశిక్ ప్రెసెంట్ నేను ఉన్న సిట్యువేషన్ కి ఆప్ట్ గా సరిపోయింది ఈ కాన్సెప్ట్. రాహుల్ లాగే నేను కూడా స్ట్రాంగ్ గా తయారయ్యాను. ఈ రోజు ఎవరైతే నన్ను అన్నారో?? రేపన్నా నాడు వాళ్ళే నన్ను చూసి శభాష్ అని పొగడాలి అని బలంగా పిక్స్ అయ్యాను.. ఒకరకంగా నాకు ఈ స్టోరీ బూస్టప్ లాగా పని చేసింది . taq you my boy💐💐💐💐💐💐💐💐💐

సూపర్.... మనసున్న మనిషికి అవి ఎప్పుడు రంపపు కోతలే.... టేక్ ఇట్ ఈజీ అనుకునే వాళ్ళు దులుపుకొని పోతారు